السَّبُعُ إِلَّا ما ذَكَّيْتُمْ يعنى گوسفندى را كه درنده‌اى او را شكار كرده و مشغول خوردن است بر شما حرام مىشود مگر اينكه قبل از مردن سر برسيد و او را تذكيه كنيد منطوق كلام اينست كه منحصرا اگر تذكيه كرديد حلال مىشود مفهومش اينست كه پس اگر تذكيه نباشد حرام است يعنى همين عدم تذكيه كافى است براى حرمت و احراز ميتويّت لازم نيست . 2 - در سوره انعام آيه 117 مىفرمايد : فَكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ يا در آيه 119 مىفرمايد : وَ ما لَكُمْ أَلَّا تَأْكُلُوا مِمَّا ذُكِرَ اسْمُ اللَّهِ عَلَيْهِ منطوق كلام اينست كه آن حيوانى كه با شرائط معتبره از قبيل تسميه و . . . ذبح شده حلال است مفهومش اينست كه اگر يكى از اين شرائط نبود حرمت مىآيد پس در حرمت عدم تذكيه كافى است . ب : برفرض كه براى حكم به حرمت و نجاست بايد ميته بودن احراز شود مىگوئيم : ميته و مذكى دو عنوان وجودى متضاد نيستند تا عند الشك در هر دو اصل جارى شود بلكه مذكّى بودن عنوان وجودى است و عند الشك اصل در او جارى مىشود ولى ميته بودن عنوان عدمى است يعنى عدم التذكية و موافق اصل است و در آن اصل عدمى معنا ندارد جارى شود و لذا همان اصل عدم تذكيه كافى است فلا تعارض البته بر مبناى اينكه ميته را به معناى اعمّ بگيريم كه در مقدّمه همين مثال پنجم ذكر شد و تفصيل بحث كه ميته و مذكى به چه معنائى هستند بايد در كتب فقهيه مطرح شود . تنبيه دوّم مرحوم شيخ حرّ عاملى در كتاب الفوائد الطوسيه چنين آورده : فائدة : بعض از فضلا از ما اخباريين پرسيده‌اند كه چرا شما اخباريين در شبهات